Anouk brengt nieuw mini-album ‘Trails of Fails’ uit!

anouk
Ruim drie jaar na Wen D’r Maar Aan, haar eerste Nederlandstalige album, keert Anouk terug met Trails of Fails. Het is een ingetogen singer-songwriterplaat met een intieme, warme sfeer. Een plaat ook, die werd gemaakt onder bijzondere omstandigheden.
LIVE  18.06.2022 – Live Is Live festival, Zeebrugge 

Trails of Fails is een mini-album maar zeker geen tussendoortje. “Liever zeven songs waar ik echt helemaal achter sta dan twaalf die misschien beter hadden gekund.” Dat is tekenend voor Anouks benadering van muziek: voordat zij iets doet, moet ze er helemaal in geloven. De albumtitel is veelzeggend. “Ik wil blijven groeien. Als ik dat niet meer doe, dan is het tijd om te stoppen. Na elke plaat die ik heb gemaakt denk ik: ben ik nu op dat punt beland, of kan ik mezelf nog verrassen? Want belangrijk is dat je jezelf steeds opnieuw uitvindt. Dat je muziek maakt die met je meegroeit.”

Voor de productie koos ze ditmaal Jim Abbiss, onder meer bekend van Arctic Monkeys, Adele en Kasabian. “Ik vind het heel tof om met verschillende mensen te werken. Daarmee krijg je steeds een andere sfeer, een andere input. Jim is heel divers; hij maakt veel verschillende soorten muziek en werkt met te gekke muzikanten.” Anouk wist de veelgevraagde producer over de streep te trekken met een uitdagend plan. “Ik wilde alles live met de band in de studio opnemen. En dat het er dan in één of twee takes op zou staan, zoals ze vroeger deden. Dat vond Jim zó te gek dat ie zei: Let’s do it!”

De pandemie gooide roet in het eten, de samenwerking moest op afstand gebeuren. Abbiss nam in de Londense Livingston Studio de muziek op, waarna Anouk de tracks thuis inzong. “Het was voor mij een totaal andere manier van werken. Normaal ben ik er gewoon bij in de studio.” Ze lacht: “Bovendien ben ik technisch best een kneus, dus dat ik het thuis allemaal heb geklaard met een computer, dat is heel bijzonder.” Dat is ook het eindresultaat, want het klinkt alsof je naast Anouk op de bank zit. Terugblikkend beviel het thuiswerken haar daarom best goed. “Vooral fijn is dat je kunt zingen zodra je inspiratie krijgt, zonder afhankelijk te zijn van anderen in een studio. Voor een plaat als deze, die heel intiem en persoonlijk is, was dat ideaal.”

Dat Trails of Fails zo persoonlijk is, komt mede door de periode waarin zij haar songs schreef. Anouk zat door de pandemie begin 2020 ruim een maand vast in een hotel in Marokko. “Die tijd was heel goed om te bedenken wat ik met die nummers wilde, wat ik ging doen, welke producer ik wilde.” Ook zat ze ruim een jaar in zelfquarantaine, weg van vriend Dominique en haar kinderen. De zangeres is astmatisch en moest extra voorzichtig zijn om niet besmet te raken. “Het was niet een van de sprankelendste periodes, nee. Ik zag mijn kinderen zó weinig in die tijd. En mijn terugkeer daarna was best een struggle, ik moest mijn plekkie thuis helemaal terugverdienen. Daar moet je samen uitkomen en dat is gelukt.”

In het breekbaar gezongen Don’t Change, opgedragen aan Dominique, horen we een zangeres die veel tijd heeft gehad voor zelfreflectie. Dat geldt ook voor Something Better, waarin Anouk vaststelt dat ze tegenwoordig makkelijker afstand neemt van bepaalde dingen. “Een voordeel van ouder worden is dat ik steeds relaxter tegen dingen aankijk. Soms denk ik: ‘Waar heb ik me toen eigenlijk druk om gemaakt?’ Ik laat me gewoon niet meer zo raken dat het mijn dagelijkse leven beïnvloedt. Zonde van mijn energie.”

Waar zij zich terecht wel druk over blijft maken is geweld tegen vrouwen. Going For The Kill is de wraaksong van een vrouw die het niet langer pikt. “Je merkt dat vrouwen tegenwoordig sterker in hun schoenen staan, dat ze niet meer over zich heen laten lopen. Als ik naar mijn dochters kijk, dan hoop ik dat zij later ook hun mond opentrekken en dingen niet zomaar pikken.”

Die dochters hebben Anouk gelukkig weer thuis, haar fans hebben een nieuwe plaat. Alles terug naar normaal. Nu alleen nog de optredens. “Na een paar jaar wil ik eindelijk weer eens op het podium staan. Ik had heel hard gerepeteerd voor de festivals die deze zomer niet doorgingen. Dat moeten we dan maar bewaren voor volgend jaar.”

Naast festivals speelt zij op 11 juni 2022 ook een eigen show op het Malieveld, waar de Haagse natuurlijk extra veel zin in heeft.

Over Anouk
Je hebt zangeressen, en je hebt Anouk. Anouk is van de buitencategorie. Ze is een karakter dat de Nederlandse popwereld al bijna 25 jaar lang kleur geeft. Steeds weer overtuigt zij met sterke songs en een stem die je nu eens bij je strot grijpt, dan weer ontroert. Maar Anouk is meer dan dat, ze is een krachtige persoonlijkheid die haar goudeerlijke mening nooit onder stoelen of banken steekt, een graag geziene tv-persoonlijkheid, én de trotse moeder van zes kinderen.

Nobody’s Wife zette in 1997 de toon; een explosief rock-anthem over onafhankelijkheid waarmee Anouk Teeuwe de muziekwereld binnenstormde. De single stond wekenlang hoog in de Nederlandse hitlijsten. Nederland viel massaal voor de manier waarop de 22-jarige zangeres uit Den Haag haar ziel en zaligheid eruit gooide. Een rockster was geboren.

Twee jaar voor haar grote doorbraak studeerde Anouk aan het Rotterdams Conservatorium toen ze in contact kwam met Golden Earring-zanger Barry Hay. Op een festival in Den Haag zong zij enkele nummers live met hem. Hay was zo onder de indruk van haar zangkwaliteiten dat hij aanbood materiaal voor haar te schrijven. Dat resulteerde in de eerste single Mood Indigo. Een klein jaar later verscheen Nobody’s Wife en kon niemand meer om haar heen.

Al snel werd duidelijk dat de eigenzinnige Haagse niet alleen kan knallen in explosieve rocksongs als Nobody’s Wife en R U Kiddin’ Me, maar ook kleine breekbare liedjes kan maken als Lost en Michel. Die afwisseling tekende de rest van haar carrière. Op latere albums experimenteerde zij met soul, funk en hiphop. Maar altijd is die stem de rode draad. Die stem die staat als een huis. Die kan vleien, vuurspuwen, ontroeren en omver kan blazen. Die soms rauw is en dan weer breekbaar. Anouks vaak pijnlijk openhartige songteksten raken een snaar bij haar fans, die zich herkennen in haar persoonlijke verhalen.

In 2013 vertegenwoordigde Anouk Nederland op het Eurovisie Songfestival, met het bloedstollend mooie Birds. Het was voor het eerst sinds 2004 dat Nederland weer eens de finaleshow bereikte. Birds stond ook op Sad Singalong Songs, een album vol filmische ballads, waarmee zij opnieuw een nieuwe weg insloeg.

In de daaropvolgende jaren zou Anouk blijven verrassen met steeds weer bijzondere projecten. In 2014 verscheen eerst Symphonica in Rosso, waarop zij met een orkest haar nummers in speciale arrangementen vertolkte, en daarna het veelkleurige Paradise and Back Again, een spannende reis langs alle stijlen waar de zangeres van houdt. Omdat zij aan stilzitten een hekel heeft, bracht ze in 2016 zelfs twee studioalbums uit: Queen For A Day, een liefdesbetuiging aan de pure popsong, en Fake It Till We Die, dat meer een underground-feel had. Drie jaar geleden kwam zij met haar eerste Nederlandstalige album, het melancholische Wen D’r Maar Aan.

Welke stijl Anouk ook verkende, de constante kwaliteit van haar muziek werd steeds weer beloond met glanzende verkoopcijfers. Liefst 14 van haar platen behaalden de eerste plek in de Album Top 100, waaronder haar Greatest Hitsverzameling in 2015. Daarnaast scoorde zij vijftien top 10-hits, en vulde ze moeiteloos arena’s als de Ziggo Dome en het GelreDome. Ook de prijzenkast van Anouk is goed gevuld, met onder meer elf Edisons, de Popprijs, en twee MTV Europe Music Awards voor Best Dutch Act.

Anouks succes beperkte zich niet alleen tot Nederland. Nobody’s Wife was een grote hit in Noorwegen en Zweden, ze was nummer één in Denemarken met Lost, en in Albanië stond One Word bovenaan de hitlijst. Anouks albums zijn in België, Scandinavië, Israël, Turkije en Italië uitgebracht en ze werkte samen met gerenommeerde internationale namen als Glen Ballard (producer van Michael Jackson, Alanis Morissette, Celine Dion), Reggie Perry (Jay Z, John Legend), Ryan Lesie (Mary J Blige), en Martin Gjerstad en Torre Johansson (Franz Ferdinand en The Cardigans).

Haar dertiende studioplaat, Trails of Fails, werd geproduceerd door Jim Abbiss (Arctic Monkeys, Adele, Kasabian). Het ingetogen minialbum, met daarop zeven hemelsmooie songs, verschijnt dit jaar.

Bijna een kwart eeuw na haar verpletterende debuut is Anouk nog altijd een van de populairste artiesten van Nederland. Wat haar volgende stap is, weet alleen Anouk zelf. Want deze stoere vrouw vaart koppig haar eigen koers, altijd haar muzikale intuïtie achterna.

You must be logged in to post a comment Login