Met 90.000 bezoekers weet Les Ardentes waar de klepel hangt!

Les Ardentes is een klein festival. En dat is een pluspunt. Er is plaats voor alles en iedereen terwijl het geen inspanning vereist om van de inkom tot het uiterste punt van het terrein te geraken.

Het uiterlijk van het festival mag dan wel bescheiden zijn, de namen zijn gigantisch. Zeker voor hip-hop weten ze welke artiesten te boeken om een line-up te verkrijgen die extreem actueel is.

Donderdag hield Thundercat het warm in HF6, het grootste indoorpodium. De soulvolle bassist speelde met een paar bekwame muzikanten een set vol improvisatie en jazzy versies van nummers. Na zonsondergang stond Flying Lotus op hetzelfde podium. Deze maakte op zijn beurt de zaal wild met holografische visuals en in het algemeen een killer set.

Op vrijdag was het vooral Ty Dolla $ign die bovenaan de affiche prijkte. Achter zijn naam staan oneindig veel collaboraties met de grootste namen van hip-hop (denk: Kanye West, Future, A$AP Ferg, etc.). In theorie leverde hij een goede set. De vocals waren live en vaak relatief goed, het publiek werd bij momenten wild en alle grote nummers werden bovengehaald. Maar het kon beter. Dat een artiest van dit kaliber afzakt naar Luik werd niet al te hard geprezen door de crowd aangezien men pas loskwam na het lang aanmoedigen van Dolla $ign en zijn dj. Ook besteedde hij weinig aandacht aan zijn collaboraties met andere artiesten, waarvan een live versie zeker geapprecieerd zou worden. Wat later deed 2manydjs exact wat er van hen verwacht werd: joekels van platen uithalen in een zeer gedetailleerde en smaakvolle set. Hier valt weinig over te zeggen buiten het feit dat het een rave van beste kwaliteit was.
.

Het weekend werd ingezet door Vince Staples, een jonge Californische rapper die na een handvol releases één van de meest ambitieuze en interessante stemmen van zijn genre genoemd kan worden. Ook al speelde hij vroeg, toch wist Staples de toon te zetten. Zijn nummers werden zonder veel moeite live omgezet waar zijn skills zeer duidelijk waren. Rap werd op zaterdag afgewisseld met een paar grote indienamen. Kurt Vile & the Violators speelde een luie maar plezierige set die voelde als een soort voorprogramma voor die andere grote naam: Cat Power. Ondanks slechte reviews van recente concerten was dit wonderschoon.

Mevrouw Chan Marshall was zo een onopvallende verschijning dat ze eerder als een verloren gelopen toeschouwer leek. Ondanks wat gehoest en geklungel met een effectmicrofoon speelde ze een bewonderenswaardig uur vol met nummers uit haar volledige carrière. Gevoeligere nummers werden omgezet naar regelrechte soul en recenter werk werd gespeeld als kleine jam sessies tussen Marshall’s zeemzoete stem en drie meesterlijk genuanceerde instrumentalisten.

De laatste dag mocht Tyler the Creator zijn set op de zonnige main stage spelen. Dit is ook exact hoe het moest zijn. Ludiek, onnozel en hard zijn de woorden die naar boven komen om zijn set te omschrijven. Al zittend rappen, hier en daar wat schelden, ten huwelijk gevraagd worden door een fanboy. Niets is gek genoeg voor deze jonge rapper.

Op het kleinste podium werd het beste concert van het festival gespeeld door Ibeyi, de dochters van een lid van Buena Vista Social Club. Ze presenteerden hun debuutalbum dat vorig jaar uitkwam met veel passie en plezier. Dat het publiek wat tam was kon geen probleem zijn, met veel armbewegingen werd de zaal aangewakkerd voor een uur vol prachtige samenzang in Yorouba, de taal die gesproken werd door Afrikaanse slaven in Cuba. Hun meest bekende nummer werd maar liefst twee keer gespeeld, met het publiek als koor ingezet. Later op het hoofdpodium mocht de grootste naam in het hip-hop genre (die niet cancelde, zie Young Thug) het festival afsluiten: Future. Hoewel hij zowat een eigen sub-genre populariseerde werd hij door een slaperig publiek ontvangen. Met pogingen om wat hype te brengen onder het volk kon hij meestal een half nummer de eerste 5 meter voor het podium doen springen. Kamasi Washington, die op het zelfde moment op een binnenpodium speelde, was helaas een veel betere keuze geweest. Tekst: Carlo Croes Foto:  Louis Wouters