Fine, de Deense singer-songwriter die zich beweegt in de kringen van de lichtelijk esoterische Scandinavische golf — denk ML Buch, Astrid Sonne, Erika de Casier, Smerz — stond donderdagavond in een intieme Ancienne Belgique. Haar enige album tot nu toe klinkt alsof Mazzy Star in een Kopenhaagse saloon met klapdeuren was beland. Zeemzoete liedjes over liefde en break-ups, western twang vanuit Kopenhagen.
Live komt dit verrassend goed over. De bezetting is bescheiden: een paar gitaren, een drum, Fine achter haar keyboard of alleen aan een microfoon. En soms een blokfluit. Die laatste was voor een halve seconde grappig maar bewees haar nut in een aantal vertolkingen die er live sterker uitkwamen. Het podium baadde in rood licht. Op een gegeven moment zong Fine een nieuw nummer zittend, starend naar de grond over haar schouder. De aesthetiek deed denken aan Twin Peaks maar dan een aflevering waarin het ergste wat er gebeurt een breuk met je high school sweetheart is.
Fine maakt muziek die uitnodigt om bij weg te dromen, maar redelijk wat hoofden in de zaal fluisterden mee op de break-upliedjes. Die nummers klinken fragiel maar in een zaal houden ze je vast. (Carlo Croes)